ای باد شرطه برخیز!

ایرانیان، کشتی نشستگانِ یک مقصد و مقصودند.

هنوز امید و اعتمادشان آن است که قطب نما و فرمان و بادبان، نهایتاً زیر چشم و مصلحت سنجیِ ناخدایانی است که توفان را می شناسند و کشتی را در تلاطم ها به تراز و تعادل می سپارند.

-  ای باد شرطه برخیز! ایرانیان، کشتی نشستگانِ یک مقصد و مقصودند.

هنوز امید و اعتمادشان آن است که قطب نما و فرمان و بادبان، نهایتاً زیر چشم و مصلحت سنجیِ ناخدایانی است که توفان را می شناسند و کشتی را در تلاطم ها به تراز و تعادل می سپارند.

به گزارش ایسنا، محمدعلی فیاض بخش در یادداشتی با این عنوان در روزنامه اطلاعات نوشت: چرا در پی اولین شرارت نظامی صهیونیست ها در حمله به چند پایگاه در تهران پس از حمله آن ها به سفارت ایران در لبنان، التهاب و اضطراب خاصی در مردم ایران دیده نشد؟ چرا در پی بزرگ نمایی این رژیم و در پسِ کوچک انگاری و تمسخر سیماییان، مردم در متانتی نانوشته، اما برخاسته از خرد جمعی، با این چند حمله محدود، زندگیشان را از حال عادی خارج نکردند؟ نه در پمپ بنزین ها صف کشیدند و نه بازار را ملتهب تر از قبل کردند؛ بلکه آن زمان، سبزینه ای بیش بر بازار بورس پدید آمد و درشتی دلار نیز کمی به تلطیف گرایید.

چون مردم دریافته بودند که باید به هر قیمتی که شده، خردشان را بر احساساتشان غالب سازند و با هر تعقلی که ممکن است، �